dinsdag 29 mei 2012

Hormigas

Een van de grootste ergernissen hier zijn de alomtegenwoordige mieren, oftwel 'hormigas' in het Spaans. Overal zie je slierten van die beesten, die in lange rijen over muren, langs deuren en over tafels slingeren. Gemiddeld 3000 keer per dag, denk ik zo, moet ik wel een mier wegvegen die op mijn laptop, mijn waterfles, mijn armen, mijn eten zit. Als je drank of eten ook maar een ogenblik op tafel zet of ergens laat liggen, dan mag je er zeker van zijn dat je het, krioelend van de mieren, in de vuilbak kan gooien. Gelukkig zijn het meestal kleine miertjes. Die bijten wel als er eens eentje op een zacht plekje komt -- de binnenkant van een elleboog of een knie bijvoorbeeld -- maar het prikt alleen een beetje en ze laten geen beten na. Ik vond de mieren dus altijd veel minder vervelend dan de muggen bijvoorbeeld, of de blaffende hond in de achtertuin. Tot tien minuten geleden.

Toen ik daarnet thuiskwam, waren mijn handdoeken weer verdwenen. Die worden altijd in de was gegooid als ik ze te drogen hang, wat goedbedoeld is, maar ervoor zorgt dat ik bijna elke avond handdoekloos ben. Ik veronderstelde dat ze weer in de achtertuin te drogen zouden hangen, dus ik opende de achterdeur om... AAAAAH wat gebeurt er aan mijn voeten?!?!?! Ik had nog maar één stap buiten gezet toen ik plots een vlammende, stekende pijn voelde aan mijn voeten en enkels. Toen ik in paniek naar beneden keek, zag ik dat mijn blote voeten volledig verdwenen waren in een zwarte golf rode mieren. En die lusten blijkbaar wel mensenteentjes. Volledig panisch begon ik op en neer te springen (moet een ongelooflijk grappig zicht geweest zijn wel...) en probeerde de beesten van mijn voeten te vegen, maar het waren er gewoon te veel, en terwijl ik op één voet mepte, kropen ze langs mijn andere been naar boven om verder ook nog te bijten. Vloekend en afwisselend op beide voeten meppend hupste ik naar binnen.

Ook daar was ik nog niet veilig: het mierennest was intussen uitgebreid tot in de keuken. (Ik wil er trouwens even op wijzen dat er gisteren nog geen enkele mier te bekennen was in de tuin.) Ik probeerde al springend en veeg-veeg-vegend verder de kamer binnen te komen. Aan de trap stond de 9-jarige Sheilin onbewogen toe te kijken. "Hormigas?" vroeg ze laconiek. Ik gilde bijna: "Sí hormigas!!!!!!!" Ze kijkt lichtelijk geïnteresseerd. "Mij hebben ze gebeten." Well, thanks for the warning kid! Intussen bleek dat het onmogelijk was om alle mieren van mijn benen te vegen, en hun beten begonnen te branden als vuur. Piepend van de pijn en van paniek omdat ik niets kon beginnen tegen deze piepkleine maar talrijke vijanden, spurtte ik naar mijn kamer, waar ik de douche opendraaide en er met kleren en al onder ging staan. Die, ants, die!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! Huilend heb ik zeker vijftien minuten onder het koude water gestaan, terwijl het branden langzaamaan minder werd, hoewel mijn voeten en enkels nog steeds vuurrood zijn en vol bultjes staan. Dood aan het volledige mierendom!!!

En zo eindigde de tweede dag van mijn laatste week hier. Het is gek om te bedenken dat ik hier al meer dan 5 weken ben. Nog 3 dagen lesgeven, en dan ga ik in het weekend nog vrienden bezoeken in andere steden hier op het eiland. Maandag vlieg ik terug naar huis. Ik vind het natuurlijk wel weer jammer dat ik de kindjes moet achterlaten. Mijn groepje van notenleer stelde vandaag voor dat ik hen collectief in mijn koffer zou meenemen :-). Het zijn toch schatjes... Meestal. Het is een vreemd idee dat ik binnenkort terug naar huis zal gaan, maar ik ben er wel blij om. De mieren zal ik in elk geval niet missen.



vrijdag 18 mei 2012

The Epic Car Ride Home

Even een verslag van mijn avond gisteren. Deze anekdote illustreert perfect de mentaliteit van de Dominicanen, die anders moeilijk uit te leggen valt. Gewoon zeggen 'deze mensen kennen geen haast' is nogal een understatement.

Een korte situatieschets:
Ik verblijf momenteel bij Dominica, de directrice van het weeshuis/de school.
Elke ochtend vertrek ik met de kinderen om 7u naar de school. Om 16u zijn mijn lessen gedaan, daarna speel ik met de kinderen. Om 18u zijn de meeste kinderen weg, en dan vind ik het ook wel tijd om naar huis te gaan. Ik had honger en wilde graag ook nog even ontspannen voordat ik ging slapen om 22u.

Het is echter uiterst onvoorspelbaar wanneer Dominica het nodig vindt om te vertrekken. Gisteren bleef ze nog zitten praten tot 19.30u. Tot mijn opperste verbazing bleek toen dat alle nog aanwezigen met Dominica zouden meerijden. Nu heeft zij wel een redelijk ruime auto, een jeep, maar toch biedt die maar zitplaatsen voor 5 personen. Niet minder dan DERTIEN mensen hebben zich in die auto gepropt. Als buitenlander kreeg ik de ereplaats vooraan in de auto, maar ik moest de stoel wel delen met de (gelukkig redelijk magere) laatstejaarsstudent Cheytania. Dat was nogal oncomfortabel, maar hoogstwaarschijnlijk niets vergeleken met de problemen die de tien mensen op de achterbank ondervonden. Toegegeven, drie van hen waren kinderen, maar het was toch bepaald full house.

19.45u. En weg waren we. De auto kroop met nog meer moeite dan anders door de kuilen in de weg en over de belachelijk hoge verkeersdrempels. Lopen zou sneller zijn, maar is hier niet veilig. Eerste stop: de kinderen Nico en Nicole gaan afzetten bij hun pleeggezin. Ik begon al overal te verkrampen (kan je je voorstellen hoe de achterbank eraan toe was...) maar Dominica en de moeder van het pleeggezin begonnen rustig over politiek te keuvelen. De achterbank discussieerde vrolijk mee. De andere leerkrachten enzo hadden blijkbaar geen haast om thuis te komen. Twintig minuten en veel opgekropte ergernis later reden we eindelijk verder.

20.30u. Tweede stop: de tienjarige Sara naar huis brengen. Kwamen we daar aan, en alles was donker. Ik zag het al aankomen. Nee, de mama van Sara was niet thuis. De buurvrouwen kwamen allemaal naar buiten om zich te moeien, en uiteindelijk bleek dat de mama van Sara naar de school was gelopen om Sara te gaan halen. Fantastisch. Typisch ook. En nee, Sara kon niet bij een van de buurvrouwen blijven tot de mama terugkwam. En nee, niemand had het telefoonnummer van de mama. Dus zat er voor ons niets anders op dan te wachten tot de mama terugkwam. Frustratie, frustratie: we waren maar een kilometer van huis. 35 minuten later kwam de hoogzwangere mama van Sara eindelijk aanwaggelen. Nog een preek van Dominica en we konden verder.

21u. Derde, vierde, vijfde stop: 3 leerkrachten afzetten. Blijkbaar moesten er plots nog dringende zaken besproken worden, want we stonden overal minstens 10 min stil. Altijd met de motor aan, natuurlijk, en ik zag de meter van de benzine alarmerend zakken.

21.30u. Eindelijk, het huis was in zicht! Ik begon al te dromen van rijst en bonen toen... Nee!!! Waarom draaien we recht voor het huis een geitenpad in?? Wel, eergisteren was Sheilin, het 9-jarige pleegdochtertje van Dominica, van huis weggelopen. Ze was teruggevonden in het huis van haar vorige pleegfamilie, en die zaak moest nu nog grondig onderzocht worden. We volgden het onverlichte pad dat Sheilin had gevolgd tot we uiteindelijk aan het enige huis op de weg kwamen. Daar werd héél uitgebreid besproken wat er de avond daarvoor gebeurd was, en Sheilin zelf werd ook grondig bediscussieerd... terwijl het kind gewoon in de auto zat, natuurlijk.

22.15u. Thuis. Finally. We hebben er niet minder dan 2,5 uur over gedaan om de 3 kilometer van de school naar huis af te leggen. Een record! Proficiat, maestra Dominica. Zzzzzz.

donderdag 10 mei 2012

Olympische Spelen in het weeshuis


Deze week worden er 'Olympische Spelen' georganiseerd in het weeshuis. De vijf hoogste jaren van de school strijden met elkaar om een gouden medaille te winnen in verschillende categorieën. Omdat het toch leerrijk moet blijven, gaat het niet alleen om sport. Het programma:
Maandag: Wiskunde
Dinsdag: Poëzie & Presentaties over het milieu
Woensdag: Voorlezen
Donderdag: Schilderen
Vrijdag: Volleybal & Basketbal
Zaterdag: Dans

Zaterdag worden ook de medailles uitgereikt.

De kinderen nemen het heel serieus. Al twee weken lang werd er op elk vrij moment gewerkt aan gedichten, presentaties en choreografieën (het nadeel hiervan is dat er al de hele week non-stop oorverdovende muziek door de boxen knalt -- altijd dezelfde liedjes natuurlijk). Ook heeft elke klas zijn eigen vlag ontworpen en geschilderd. De kinderen hebben t-shirts, petjes en vlaggetjes gekregen. Deze week hebben ze geen les, enkel de wedstrijden, en ze doen enorm hun best. Voor elke wedstrijd worden de besten van elke klas geselecteerd door de kinderen zelf; zij zullen de eer van hun klas verdedigen. De sfeer is gespannen maar vrolijk, en iedereen wordt aangemoedigd, niemand uitgejouwd. Voor elke categorie wordt er een team van 4 juryleden samengesteld.

Dinsdag zat ik in de jury. Ik geef namelijk les over het milieu, en de presentaties waren dan ook mijn idee. Ik had niet gedacht dat de kinderen met veel enthousiasme aan deze presentaties zouden werken, maar het resultaat verbaasde mij. Het was duidelijk dat (bijna) elke groep echt goede research gedaan had, en ze hadden zo goed mogelijk visueel materiaal in elkaar geknutseld: foto's, slogans, maquettes zelfs. De winnaars waren de kinderen van het 4e middelbaar. Zij hadden niet gewoon visueel materiaal geknutseld, maar een heuse 'groene aula' gemaakt van hun klaslokaal. De muren waren helemaal vol gehangen met foto's, schema's, tekeningen, research. Mooi!

Ook van de poëzie was ik onder de indruk. Ik had gevreesd dat ik grote hoeveelheden derderangsrijmpjes te verwerken zou krijgen, maar ook hier was 1 gedicht per klas gemaakt, dat dan werd voorgebracht door een geselecteerd aantal van de beste sprekers. De gedichten waren mooi, met correct metrum en rijm, en ze werden heel mooi voorgedragen. Meestal eindigde het gedicht met een laatste zin die door iedereen samen werd uitgesproken, wat een mooi effect gaf. Ik moet toegeven dat ik verbaasd was!

Het jury-zijn had voor mij trouwens nog enkele verrassingen in petto... Toen we met z'n vieren aan de jurytafel zaten, werden we door Dominica (de directrice) een voor een voorgesteld en we kregen applaus. Toen kondigde Dominica plots aan, dat de jury graag iets wou zeggen. Ik dacht: 'Quoi??', maar ik veronderstelde dat slechts 1 van de leerkrachten in de jury een speechke zou geven. Toen de tweede leerkracht echter ook aan haar 'motivational speech' begon, kreeg ik het een beetje warm. Koortsachtig probeerde ik nog een paar fatsoenlijke Spaanse zinnen ineen te flansen, en toen was het aan mij. 200 leerlingen en alle leerkrachten van de school keken mij verwachtingsvol aan... In stilte vervloekte ik Dominica en het feit dat ik nooit iets op voorhand uitgelegd kreeg, toen stamelde ik de 4 of 5 zinnen die ik op dat moment kon improviseren zonder al te veel grammaticale flaters te slaan, en met een rood hoofd ging ik maar snel weer zitten. Het was niet meteen een vurige toespraak geweest, maar ik was tenminste niet gillend weggelopen. Schouderklopje voor mij.

Vandaag was het schilderen, en weer werd ik aangenaam verrast. In plaats van cliché landschappen, scheve portretten of saaie fruitschalen, kreeg elke schilder een ander kind voor zich, en mocht 'body painting' doen. De resultaten waren echt heel mooi! Hier een beeld van de meesterwerken:



zaterdag 5 mei 2012

Overstromingen en feestjes


Gisteren was een bewogen dag. De tweede groep Amerikaanse vrijwilligers is aangekomen, en voor het grootste deel van de eerste groep was het gisteren dus de laatste avond. De nieuwelingen kregen al meteen een fantastisch welkom in de vorm van een rasechte tropische storm: een regengordijn waar je nauwelijks door kon kijken, donderslagen die je in je buik kon voelen resoneren en bliksemflitsen waarbij je je afvroeg of er eigenlijk wel een bliksemafleider op het dak staat... Anyway. Leuke verrassing voor mij persoonlijk toen ik terug in de slaapzaal kwam na mijn lessen: het raam was blijkbaar niet storm-proof, de slaapzaal stond onder water en al, ja AL mijn spullen waren totaal doorweekt. Gelukkig had ik mijn laptop meegenomen naar de klas, maar mijn kleren kon ik uitwringen, en mijn boeken zullen weldra mooie schimmelpatronen vertonen. Overal kapstokken gaan schooien, en de kledingstukken zo goed mogelijk te drogen gehangen, wat trouwens niet meevalt in een luchtvochtigheid van bijna 100%... Zelfs wat niet natgeregend was, voelt toch nog klam aan: de lakens, de kussen, de handdoeken... Het zou me niet verbazen als hier vandaag of morgen spontaan paddenstoeltjes beginnen te spruiten...

Maar 's avonds werd er een feestje gegeven voor de vrijwilligers die vandaag vertrokken, en toen herinnerde ik mij plotseling weer waarom ik hier ben :). De kinderen van het koor hadden liedjes voorbereid om de Amerikanen te bedanken voor hun werk hier. Het koor oefent elke dag, en dat was te merken! Die kindjes kunnen zó mooi zingen, ik kreeg er kippenvel van. Zelfs de Amerikanen, die van de mooie Spaanse teksten geen woord konden verstaan, hadden tranen in hun ogen. Daarna kregen de kinderen frisdrank en ijs van de Amerikanen, dat was een enorme traktatie voor hen! Het was fantastisch om te zien hoe blij ze waren :)

Vandaag is een deel van de Amerikanen dus vertrokken. Ik vind het jammer dat ze al weg zijn, het was een heel leuke groep, ook al waren ze veel ouder dan ik. Ze grapten dat ik nu 8 pleegvaders heb, en zo voelde het wel een beetje :). Ik ben heel blij dat ik deze fijne mensen heb mogen ontmoeten, en ik heb er 8 uitnodigingen naar South-Carolina aan overgehouden! Ik weet al waar ik volgende lente mijn paasvakantie zal doorbrengen... :)


dinsdag 1 mei 2012

De Verschrikkelijke Kakata

Gisterenavond was ik als laatste van de groep nog wakker. Het was net weer droog na een tropische stortbui van epische proporties, en ik besloot nog snel even naar beneden te gaan naar de toiletten. Daar stond ik plots oog in oog met het allerverschrikkelijkste, allergoorste monsterachtige wezen ter wereld. De Dominicanen noemen hem 'Kakata'. 20 centimeter van mijn voeten.Trauma's!!!


maandag 30 april 2012

Twee maanden in Dominica's weeshuis


Writing from Santo Domingo, Dominican Republic

Ik zit inmiddels alweer een hele week in de Dominicaanse Republiek. Nog 7 weken te gaan dus! Misschien is een blog dus niet zo’n slecht idee…

 Ik verblijf in de Dominica School and Orphanage, samen met 10 Amerikaanse vrijwilligers uit South-Carolina die hier met hun kerkgroep (!!) op missie zijn.  Het zijn allemaal heel toffe mensen, 9 mannen en 1 vrouw. Zij zijn hier voor twee weken om een tweede verdieping op de school te bouwen, en doen dat met veel enthousiasme. Ik vertaal voor hen wanneer nodig, want zij spreken geen Spaans, en de mensen van het weeshuis spreken geen Engels. Verder geef ik elke dag enkele uren les: milieules, notenleer en zangles aan kinderen van 8 tot 18 jaar.

Het is weer een unieke ervaring om hier te zijn. Het contrast met mijn vorige verblijf in de DR (in september, in een weeshuis in La Romana) kon echt niet groter zijn. Wat materieel comfort betreft, is het er wel wat op achteruit gegaan: vaak geen elektriciteit, en ’s avonds geen licht in de slaapzaal, er is geen warm water en de douches staan ongeveer op schouderhoogte J. Gelukkig kan mij dat eigenlijk niks schelen. Veel belangrijker is het contrast tussen de kinderen van de twee verschillende weeshuizen. In La Romana was het chaos troef: de kinderen letten niet op tijdens de les maar maakten lawaai, liepen heen en weer of sliepen met hun hoofd op de bank. Hier is het daarentegen heerlijk om les te geven! De kinderen krijgen hier aangeleerd dat het belangrijk is om respectvol en dankbaar te zijn, en dat is er aan te merken. Ze zijn rustig en aandachtig, maar toch enthousiast om te leren. Als ik een vraag stel, steken ze netjes hun hand op, en als ik iemand aanwijs, zegt die eerst ‘dank u’, om dan te antwoorden. Aan het einde van de les kwamen ze allemaal langs mij en dan kreeg ik een knuffel en een ‘dank u voor de les!’ Onvoorstelbaar! J

De andere leerkrachten, de supervisors en het personeel van de keuken en het onderhoud zijn ook echt allemaal supervriendelijk. Zij zorgen er ook voor dat alles vlot en georganiseerd verloopt. Als mijn les om 11u begint, dan staan de kinderen om 11u stipt in een nette rij voor mijn deur. Het eten verloopt ook heel ordelijk, wat niet evident is als er meer dan 300 kinderen warm eten moeten krijgen! Rijst met bonen, natuurlijk J.

Toch heb ik niet de indruk dat het hier echt “streng” is. De kinderen gedragen zich goed, maar niet omdat er hier met ijzeren vuist geregeerd wordt. Nee, het is eerder zo dat de nadruk wordt gelegd op bepaalde waarden, die de kinderen heel goed aangeleerd krijgen, en ik denk eigenlijk dat ze zich goed gedragen vanuit het besef dat goed gedrag belangrijk is. Daar kunnen de scholen in België nog iets van leren! De kinderen lijken ook gelukkig. Zeker de grootste meisjes (14-18 jaar) zijn bijzonder vriendelijk en behulpzaam. Toen ik de eerste dag hier aankwam, kreeg ik van elk van hen een knuffel en een “welkom in onze familie!”.