maandag 30 april 2012

Twee maanden in Dominica's weeshuis


Writing from Santo Domingo, Dominican Republic

Ik zit inmiddels alweer een hele week in de Dominicaanse Republiek. Nog 7 weken te gaan dus! Misschien is een blog dus niet zo’n slecht idee…

 Ik verblijf in de Dominica School and Orphanage, samen met 10 Amerikaanse vrijwilligers uit South-Carolina die hier met hun kerkgroep (!!) op missie zijn.  Het zijn allemaal heel toffe mensen, 9 mannen en 1 vrouw. Zij zijn hier voor twee weken om een tweede verdieping op de school te bouwen, en doen dat met veel enthousiasme. Ik vertaal voor hen wanneer nodig, want zij spreken geen Spaans, en de mensen van het weeshuis spreken geen Engels. Verder geef ik elke dag enkele uren les: milieules, notenleer en zangles aan kinderen van 8 tot 18 jaar.

Het is weer een unieke ervaring om hier te zijn. Het contrast met mijn vorige verblijf in de DR (in september, in een weeshuis in La Romana) kon echt niet groter zijn. Wat materieel comfort betreft, is het er wel wat op achteruit gegaan: vaak geen elektriciteit, en ’s avonds geen licht in de slaapzaal, er is geen warm water en de douches staan ongeveer op schouderhoogte J. Gelukkig kan mij dat eigenlijk niks schelen. Veel belangrijker is het contrast tussen de kinderen van de twee verschillende weeshuizen. In La Romana was het chaos troef: de kinderen letten niet op tijdens de les maar maakten lawaai, liepen heen en weer of sliepen met hun hoofd op de bank. Hier is het daarentegen heerlijk om les te geven! De kinderen krijgen hier aangeleerd dat het belangrijk is om respectvol en dankbaar te zijn, en dat is er aan te merken. Ze zijn rustig en aandachtig, maar toch enthousiast om te leren. Als ik een vraag stel, steken ze netjes hun hand op, en als ik iemand aanwijs, zegt die eerst ‘dank u’, om dan te antwoorden. Aan het einde van de les kwamen ze allemaal langs mij en dan kreeg ik een knuffel en een ‘dank u voor de les!’ Onvoorstelbaar! J

De andere leerkrachten, de supervisors en het personeel van de keuken en het onderhoud zijn ook echt allemaal supervriendelijk. Zij zorgen er ook voor dat alles vlot en georganiseerd verloopt. Als mijn les om 11u begint, dan staan de kinderen om 11u stipt in een nette rij voor mijn deur. Het eten verloopt ook heel ordelijk, wat niet evident is als er meer dan 300 kinderen warm eten moeten krijgen! Rijst met bonen, natuurlijk J.

Toch heb ik niet de indruk dat het hier echt “streng” is. De kinderen gedragen zich goed, maar niet omdat er hier met ijzeren vuist geregeerd wordt. Nee, het is eerder zo dat de nadruk wordt gelegd op bepaalde waarden, die de kinderen heel goed aangeleerd krijgen, en ik denk eigenlijk dat ze zich goed gedragen vanuit het besef dat goed gedrag belangrijk is. Daar kunnen de scholen in BelgiĆ« nog iets van leren! De kinderen lijken ook gelukkig. Zeker de grootste meisjes (14-18 jaar) zijn bijzonder vriendelijk en behulpzaam. Toen ik de eerste dag hier aankwam, kreeg ik van elk van hen een knuffel en een “welkom in onze familie!”.