vrijdag 18 mei 2012

The Epic Car Ride Home

Even een verslag van mijn avond gisteren. Deze anekdote illustreert perfect de mentaliteit van de Dominicanen, die anders moeilijk uit te leggen valt. Gewoon zeggen 'deze mensen kennen geen haast' is nogal een understatement.

Een korte situatieschets:
Ik verblijf momenteel bij Dominica, de directrice van het weeshuis/de school.
Elke ochtend vertrek ik met de kinderen om 7u naar de school. Om 16u zijn mijn lessen gedaan, daarna speel ik met de kinderen. Om 18u zijn de meeste kinderen weg, en dan vind ik het ook wel tijd om naar huis te gaan. Ik had honger en wilde graag ook nog even ontspannen voordat ik ging slapen om 22u.

Het is echter uiterst onvoorspelbaar wanneer Dominica het nodig vindt om te vertrekken. Gisteren bleef ze nog zitten praten tot 19.30u. Tot mijn opperste verbazing bleek toen dat alle nog aanwezigen met Dominica zouden meerijden. Nu heeft zij wel een redelijk ruime auto, een jeep, maar toch biedt die maar zitplaatsen voor 5 personen. Niet minder dan DERTIEN mensen hebben zich in die auto gepropt. Als buitenlander kreeg ik de ereplaats vooraan in de auto, maar ik moest de stoel wel delen met de (gelukkig redelijk magere) laatstejaarsstudent Cheytania. Dat was nogal oncomfortabel, maar hoogstwaarschijnlijk niets vergeleken met de problemen die de tien mensen op de achterbank ondervonden. Toegegeven, drie van hen waren kinderen, maar het was toch bepaald full house.

19.45u. En weg waren we. De auto kroop met nog meer moeite dan anders door de kuilen in de weg en over de belachelijk hoge verkeersdrempels. Lopen zou sneller zijn, maar is hier niet veilig. Eerste stop: de kinderen Nico en Nicole gaan afzetten bij hun pleeggezin. Ik begon al overal te verkrampen (kan je je voorstellen hoe de achterbank eraan toe was...) maar Dominica en de moeder van het pleeggezin begonnen rustig over politiek te keuvelen. De achterbank discussieerde vrolijk mee. De andere leerkrachten enzo hadden blijkbaar geen haast om thuis te komen. Twintig minuten en veel opgekropte ergernis later reden we eindelijk verder.

20.30u. Tweede stop: de tienjarige Sara naar huis brengen. Kwamen we daar aan, en alles was donker. Ik zag het al aankomen. Nee, de mama van Sara was niet thuis. De buurvrouwen kwamen allemaal naar buiten om zich te moeien, en uiteindelijk bleek dat de mama van Sara naar de school was gelopen om Sara te gaan halen. Fantastisch. Typisch ook. En nee, Sara kon niet bij een van de buurvrouwen blijven tot de mama terugkwam. En nee, niemand had het telefoonnummer van de mama. Dus zat er voor ons niets anders op dan te wachten tot de mama terugkwam. Frustratie, frustratie: we waren maar een kilometer van huis. 35 minuten later kwam de hoogzwangere mama van Sara eindelijk aanwaggelen. Nog een preek van Dominica en we konden verder.

21u. Derde, vierde, vijfde stop: 3 leerkrachten afzetten. Blijkbaar moesten er plots nog dringende zaken besproken worden, want we stonden overal minstens 10 min stil. Altijd met de motor aan, natuurlijk, en ik zag de meter van de benzine alarmerend zakken.

21.30u. Eindelijk, het huis was in zicht! Ik begon al te dromen van rijst en bonen toen... Nee!!! Waarom draaien we recht voor het huis een geitenpad in?? Wel, eergisteren was Sheilin, het 9-jarige pleegdochtertje van Dominica, van huis weggelopen. Ze was teruggevonden in het huis van haar vorige pleegfamilie, en die zaak moest nu nog grondig onderzocht worden. We volgden het onverlichte pad dat Sheilin had gevolgd tot we uiteindelijk aan het enige huis op de weg kwamen. Daar werd héél uitgebreid besproken wat er de avond daarvoor gebeurd was, en Sheilin zelf werd ook grondig bediscussieerd... terwijl het kind gewoon in de auto zat, natuurlijk.

22.15u. Thuis. Finally. We hebben er niet minder dan 2,5 uur over gedaan om de 3 kilometer van de school naar huis af te leggen. Een record! Proficiat, maestra Dominica. Zzzzzz.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen