dinsdag 29 mei 2012

Hormigas

Een van de grootste ergernissen hier zijn de alomtegenwoordige mieren, oftwel 'hormigas' in het Spaans. Overal zie je slierten van die beesten, die in lange rijen over muren, langs deuren en over tafels slingeren. Gemiddeld 3000 keer per dag, denk ik zo, moet ik wel een mier wegvegen die op mijn laptop, mijn waterfles, mijn armen, mijn eten zit. Als je drank of eten ook maar een ogenblik op tafel zet of ergens laat liggen, dan mag je er zeker van zijn dat je het, krioelend van de mieren, in de vuilbak kan gooien. Gelukkig zijn het meestal kleine miertjes. Die bijten wel als er eens eentje op een zacht plekje komt -- de binnenkant van een elleboog of een knie bijvoorbeeld -- maar het prikt alleen een beetje en ze laten geen beten na. Ik vond de mieren dus altijd veel minder vervelend dan de muggen bijvoorbeeld, of de blaffende hond in de achtertuin. Tot tien minuten geleden.

Toen ik daarnet thuiskwam, waren mijn handdoeken weer verdwenen. Die worden altijd in de was gegooid als ik ze te drogen hang, wat goedbedoeld is, maar ervoor zorgt dat ik bijna elke avond handdoekloos ben. Ik veronderstelde dat ze weer in de achtertuin te drogen zouden hangen, dus ik opende de achterdeur om... AAAAAH wat gebeurt er aan mijn voeten?!?!?! Ik had nog maar één stap buiten gezet toen ik plots een vlammende, stekende pijn voelde aan mijn voeten en enkels. Toen ik in paniek naar beneden keek, zag ik dat mijn blote voeten volledig verdwenen waren in een zwarte golf rode mieren. En die lusten blijkbaar wel mensenteentjes. Volledig panisch begon ik op en neer te springen (moet een ongelooflijk grappig zicht geweest zijn wel...) en probeerde de beesten van mijn voeten te vegen, maar het waren er gewoon te veel, en terwijl ik op één voet mepte, kropen ze langs mijn andere been naar boven om verder ook nog te bijten. Vloekend en afwisselend op beide voeten meppend hupste ik naar binnen.

Ook daar was ik nog niet veilig: het mierennest was intussen uitgebreid tot in de keuken. (Ik wil er trouwens even op wijzen dat er gisteren nog geen enkele mier te bekennen was in de tuin.) Ik probeerde al springend en veeg-veeg-vegend verder de kamer binnen te komen. Aan de trap stond de 9-jarige Sheilin onbewogen toe te kijken. "Hormigas?" vroeg ze laconiek. Ik gilde bijna: "Sí hormigas!!!!!!!" Ze kijkt lichtelijk geïnteresseerd. "Mij hebben ze gebeten." Well, thanks for the warning kid! Intussen bleek dat het onmogelijk was om alle mieren van mijn benen te vegen, en hun beten begonnen te branden als vuur. Piepend van de pijn en van paniek omdat ik niets kon beginnen tegen deze piepkleine maar talrijke vijanden, spurtte ik naar mijn kamer, waar ik de douche opendraaide en er met kleren en al onder ging staan. Die, ants, die!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! Huilend heb ik zeker vijftien minuten onder het koude water gestaan, terwijl het branden langzaamaan minder werd, hoewel mijn voeten en enkels nog steeds vuurrood zijn en vol bultjes staan. Dood aan het volledige mierendom!!!

En zo eindigde de tweede dag van mijn laatste week hier. Het is gek om te bedenken dat ik hier al meer dan 5 weken ben. Nog 3 dagen lesgeven, en dan ga ik in het weekend nog vrienden bezoeken in andere steden hier op het eiland. Maandag vlieg ik terug naar huis. Ik vind het natuurlijk wel weer jammer dat ik de kindjes moet achterlaten. Mijn groepje van notenleer stelde vandaag voor dat ik hen collectief in mijn koffer zou meenemen :-). Het zijn toch schatjes... Meestal. Het is een vreemd idee dat ik binnenkort terug naar huis zal gaan, maar ik ben er wel blij om. De mieren zal ik in elk geval niet missen.



Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen