donderdag 10 mei 2012

Olympische Spelen in het weeshuis


Deze week worden er 'Olympische Spelen' georganiseerd in het weeshuis. De vijf hoogste jaren van de school strijden met elkaar om een gouden medaille te winnen in verschillende categorieën. Omdat het toch leerrijk moet blijven, gaat het niet alleen om sport. Het programma:
Maandag: Wiskunde
Dinsdag: Poëzie & Presentaties over het milieu
Woensdag: Voorlezen
Donderdag: Schilderen
Vrijdag: Volleybal & Basketbal
Zaterdag: Dans

Zaterdag worden ook de medailles uitgereikt.

De kinderen nemen het heel serieus. Al twee weken lang werd er op elk vrij moment gewerkt aan gedichten, presentaties en choreografieën (het nadeel hiervan is dat er al de hele week non-stop oorverdovende muziek door de boxen knalt -- altijd dezelfde liedjes natuurlijk). Ook heeft elke klas zijn eigen vlag ontworpen en geschilderd. De kinderen hebben t-shirts, petjes en vlaggetjes gekregen. Deze week hebben ze geen les, enkel de wedstrijden, en ze doen enorm hun best. Voor elke wedstrijd worden de besten van elke klas geselecteerd door de kinderen zelf; zij zullen de eer van hun klas verdedigen. De sfeer is gespannen maar vrolijk, en iedereen wordt aangemoedigd, niemand uitgejouwd. Voor elke categorie wordt er een team van 4 juryleden samengesteld.

Dinsdag zat ik in de jury. Ik geef namelijk les over het milieu, en de presentaties waren dan ook mijn idee. Ik had niet gedacht dat de kinderen met veel enthousiasme aan deze presentaties zouden werken, maar het resultaat verbaasde mij. Het was duidelijk dat (bijna) elke groep echt goede research gedaan had, en ze hadden zo goed mogelijk visueel materiaal in elkaar geknutseld: foto's, slogans, maquettes zelfs. De winnaars waren de kinderen van het 4e middelbaar. Zij hadden niet gewoon visueel materiaal geknutseld, maar een heuse 'groene aula' gemaakt van hun klaslokaal. De muren waren helemaal vol gehangen met foto's, schema's, tekeningen, research. Mooi!

Ook van de poëzie was ik onder de indruk. Ik had gevreesd dat ik grote hoeveelheden derderangsrijmpjes te verwerken zou krijgen, maar ook hier was 1 gedicht per klas gemaakt, dat dan werd voorgebracht door een geselecteerd aantal van de beste sprekers. De gedichten waren mooi, met correct metrum en rijm, en ze werden heel mooi voorgedragen. Meestal eindigde het gedicht met een laatste zin die door iedereen samen werd uitgesproken, wat een mooi effect gaf. Ik moet toegeven dat ik verbaasd was!

Het jury-zijn had voor mij trouwens nog enkele verrassingen in petto... Toen we met z'n vieren aan de jurytafel zaten, werden we door Dominica (de directrice) een voor een voorgesteld en we kregen applaus. Toen kondigde Dominica plots aan, dat de jury graag iets wou zeggen. Ik dacht: 'Quoi??', maar ik veronderstelde dat slechts 1 van de leerkrachten in de jury een speechke zou geven. Toen de tweede leerkracht echter ook aan haar 'motivational speech' begon, kreeg ik het een beetje warm. Koortsachtig probeerde ik nog een paar fatsoenlijke Spaanse zinnen ineen te flansen, en toen was het aan mij. 200 leerlingen en alle leerkrachten van de school keken mij verwachtingsvol aan... In stilte vervloekte ik Dominica en het feit dat ik nooit iets op voorhand uitgelegd kreeg, toen stamelde ik de 4 of 5 zinnen die ik op dat moment kon improviseren zonder al te veel grammaticale flaters te slaan, en met een rood hoofd ging ik maar snel weer zitten. Het was niet meteen een vurige toespraak geweest, maar ik was tenminste niet gillend weggelopen. Schouderklopje voor mij.

Vandaag was het schilderen, en weer werd ik aangenaam verrast. In plaats van cliché landschappen, scheve portretten of saaie fruitschalen, kreeg elke schilder een ander kind voor zich, en mocht 'body painting' doen. De resultaten waren echt heel mooi! Hier een beeld van de meesterwerken:



Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen